Translate

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας απαντά στους πολίτες-Δηλώστε συμμετοχή








Ο Δημήτρης Κουτσούμπας απαντά στους πολίτες-Δηλώστε συμμετοχή.

Την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ θα βρεθεί στο στούντιο της εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου "στον ενικό", που θα μεταδοθεί από την τηλεόραση του Star και από το enikos.gr, και θα απαντήσει στα ερωτήματα των πολιτών που θα λάβουν μέρος στην εκπομπή.

Αν θέλεις να δηλώσεις συμμετοχή στην εκπομπή κάλεσε στο 211 200 8200, στο 210 87 88 092 ή στείλε ηλεκτρονικό μήνυμα στο enikoslive@gmail.com




http://www.enikos.gr/politics/210745,O_Dhmhtrhs_Koytsoympas_apanta_stoys_poli.html

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

 Γιατροί ΕΟΠΥΥ: Πέταξαν έξω από τη συνέλευσή τους τη Χρυσή Αυγή








Το βουλευτή της Χρυσής Αυγής Δημήτρη Κουκούτση πέταξαν έξω απ' τη συνέλευσή τους οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ της Αττικής.


Ο Σύλλογος Επιστημονικού Υγειονομικού Προσωπικού Αττικής (ΣΕΥΠ) είχε προσκαλέσει όλα τα κόμματα -πλην της Χρυσής Αυγής- στην έκτακτη γενική συνέλευσή του. Όταν άρχισε η συνέλευση εμφανίστηκε στο προεδρείο ο βουλευτής Καλαμάτας του ναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής -ο οποίος είναι και οδοντίατρος- και ζήτησε να μιλήσει.

Άμεση ήταν η αντίδραση του Βασίλη Τοπολιανίδη, εκλεγμένου εκπρόσωπου της «Δημοκρατικής Πανεπιστημονικής Κίνησης Γιατρών» στο ΔΣ του ΕΟΠΥΥ, ο οποίος πρότεινε στο προεδρείο να καλέσει τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής να αποχωρήσει.
Πριν γίνει οποιαδήποτε κίνηση, ο Δ. Κουκούτσης σηκώθηκε και -χωρίς να του δοθεί ο λόγος- άρχισε να καταγγέλλει το προεδρείο ότι δεν του δίνουν το λόγο παρότι είναι βουλευτής και μέλος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής.
Οι γιατροί απάντησαν με αποδοκιμασίες, ζητώντας του να φύγει, ενώ ο πρόεδρος του ΣΕΥΠ Αττικής κατήγγειλε ότι οι γιατροί δεν μπορούν να δεχτούν την παρουσία του γιατί έχουν δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη να περιθάλπουν όλους τους αρρώστους χωρίς διάκριση και διαθέτουν το αίμα τους χωρίς διακρίσεις και όχι όπως κάνει η Χρυσή Αυγή. Μετά την καθολική αντίδραση ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής υποχρεώθηκε να αποχωρήσει.
Αναφερόμενος στη στάση των γιατρών, ο Χρήστος Παπάζογλου, εκπρόσωπος του ΚΚΕ, υπογράμμισε: «Σωστά αποδοκιμάσατε το φασιστικό, ρατσιστικό μίσος που δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιλέγει σε ποιους ασθενείς θα παρέχουμε τις υπηρεσίες μας ή σε ποιους ασθενείς θα πηγαίνει το αίμα που θα δίνουν οι αιμοδότες, δηλητηριάζοντας με φασιστικό μίσος ακόμα και την πράξη της αιμοδοσίας.
Εμείς λέμε ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απομονώσει το φασισμό, γιατί είναι το μακρύ χέρι της εργοδοσίας, των μονοπωλίων, των εφοπλιστών όπως φάνηκε και από τη δολοφονική επίθεση στο Πέραμα».


902

21 Γενάρη 1924








Στις 21 Γενάρη του 1924, σαν σήμερα, η καρδιά του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ Λένιν,
ηγέτη του προλεταριάτου της Ρωσίας, αλλά και της παγκόσμιας εργατικής τάξης,
παύει να χτυπά. Ο άνθρωπος που το όνομά του έγινε σύμβολο για την παγκόσμια εργατική τάξη μαζί με τον Μαρξ και τον Ενγκελς είχε γεννηθεί στις 22 Απρίλη 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ, στο Βόλγα.

Ο Λένιν, ως θεωρητικός της επιστημονικής κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης, μελετώντας τα έργα των Μαρξ - Ενγκελς, ανέπτυξε παραπέρα το μαρξισμό στην εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, δηλαδή του ιμπεριαλισμού. Αλλά ανέπτυξε και τις θεωρητικές βάσεις της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού. Έτσι, δίκαια ο Λένιν καθιερώθηκε μαζί με τους Μαρξ - Ενγκελς ως ένας από τους θεμελιωτές της κοσμοθεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού.

Ο Λένιν δεν ήταν μόνο θεωρητικός του μαρξισμού, αλλά συμμετείχε ο ίδιος άμεσα στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε, τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου», τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, σε συνδυασμό με την επαναστατική στρατηγική, θέτοντας στο πρόγραμμά του την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ήταν επίμονος στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού και την ενιαία πάλη των κομμουνιστικών κομμάτων ενάντια στο διεθνή καπιταλισμό, με αποφασιστική συμβολή στην ίδρυση της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς, στα 1919.

Ήταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Θεωρούσε ως έναν από τους πιο βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό. Ως ηγέτης του ΣΔΕΚΡ, επικεφαλής της Κεντρικής του Επιτροπής, καθοδήγησε την Οχτωβριανή Επανάσταση και ήταν ο ηγέτης του πρώτου στον κόσμο εργατικού κράτους.



Πηγή:

http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2014/01/21-1924.html

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Εκθεσιακή «Αναφορά» στον Ν. Καζαντζάκη








«Αναφορά», τιτλοφορείται η έκθεση με έργα 37 σύγχρονων εικαστικών καλλιτεχνών, εμπνευσμένα από τον μεγάλο Ελληνα συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, που οργάνωσαν το Μουσείο «Νίκος Καζαντζάκης» και η τοπική επιτροπή νομού Ηρακλείου Κρήτης της «Διεθνούς Εταιρίας Φίλων Νίκου Καζαντζάκης» και παρουσιάζεται (έως 27/1) στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο. Η έκθεση (ο τίτλος της δανείζεται από το εμβληματικό έργο του Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο») αντικατοπτρίζει τη ματιά σύγχρονων καλλιτεχνών, που δημιούργησαν έργα, που μετουσιώνουν τη ζωή και το έργο του συγγραφέα. Η δύναμη, η πίστη, η αγάπη, η παθιασμένη αναζήτηση, η γη, το νερό και η φωτιά είναι στοιχεία, που αναζητούν την ισορροπία μέσα στο «είναι» του ανθρώπου. Αυτή η αέναη πάλη για την κατάκτηση του ανώτερου και απόλυτου εμπνέει τον καλλιτέχνη, που δημιουργεί με φθαρτά στοιχεία άφθαρτα έργα. Στην έκθεση, που θα ταξιδέψει και σε άλλες πόλεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετέχουν οι εικαστικοί (αλφαβητικά): Θεοδοσία Αργυράκη - Ασσαριωτάκη, Αντώνης Βολανάκης, Ολγα Βερυκάκη, Νίκος Βισκαδουράκης, Βασίλης Γρατσίας, Μαρία Γρηγοριάδη, Γιώργος Γυπαράκης, Σοφία Δατσέρη, Μιχάλης Δουκουμετζάκης, Στέλλα Δρυγιαννάκη, Αγγελική Δουβέρη, Μαρίβα Ζαχάροφ, Κάλλη Καραδάκη, Καλλιόπη Κουκλινού, Στέλλα Κουκουλάκη, Δήμητρα Κουμαντάκη, Γιάννης Κουμεντάκης, Μαρίνα Μαραβελάκη, Γιάννης Μαρκαντωνάκης, Λαμπρινή Μποβιάτσου, Κων/να Μπολιεράκη, Κώστας Παγωμένος, Ευτύχης Παλλήκαρης, Μάριος Παπουτσάκης, Αναστασία Πετράκη, Κορίνα Πρεβεδουράκη, Μανώλης Σαριδάκης, Χρυσούλα Σκεπετζή, Βασίλης Σολιδάκης, Γιάννης Στεφανάκις, Εύα Τζαγκαράκη, Δημήτρης Τζάνης, Βαγγέλης Τζερμιάς, Γιάννης Τζερμιάς, Ζαχαρίας Τσαμάνδουρας, Αλέξανδρος Τσίντζος, Ηλίας Χαρίσης.

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=7788151&publDate=18/1/2014

Οδηγητής Γενάρη.






Κυκλοφορεί από τις 11 Γενάρη το τεύχος #1011 του Οδηγητή.

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Θεατρική ομάδα από την Ιερισσό, δίνει παραστάσεις στην Αθήνα, ενάντια στα μεταλλεία χρυσού!








Ο αγώνας ενάντια στις μεταλλευτικές δραστηριότητες στη Χαλκιδική, είναι πολυδιάστατος και πολύμορφος. Είναι ένας αγώνας που δίνεται στο βουνό, στο δρόμο, στο διαδίκτυο, στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Η θεατρική ομάδα «Τα Γκαργκάνια» του Πολιτιστικού Συλλόγου Ιερισσού «ΚΛΕΙΓΕΝΗΣ», επιστρατεύει τον Αριστοφάνη και τις «Εκκλησιάζουσες», για να στείλει μήνυμα αφύπνισης και δράσης. Επισκέπτεται την Αθήνα και την Κερατέα με σύνθημα "Κάτω τα χέρια απ΄τις Σκουριές" και μεταφέρει τις εμπειρίες, βιώματα και συναισθήματα όλων όσων αγωνίζονται ενάντια στην καταστροφή της Χαλκιδικής. Πρόγραμμα Παραστάσεων: Τριανόν: Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων, Κυψέλη| Τηλέφωνο Κρατήσεων: 210 8215469 Χρυσή Τομή: Λεωφόρος Αθηνών-Σουνίου 55, Πλατεία Αγ. Δημητρίου, Κερατέα, Τηλέφωνο Κρατήσεων: 6978-003.191 Τιμή Εισιτηρίου στο Τριανόν: 10€ και στη Χρυσή Τομή: 5€ Πηγή:
http://techni-en-kinisei.blogspot.gr/2014/01/blog-post_15.html

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Όταν η Χρυσή Αυγή λεγόταν ακόμα ΟΝΝΕΔ...








Για τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονερα απο στελεχη της ΟΝΝΕΔ.



Εικοσιτρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του 38χρονου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από μέλη της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας κατά τη διάρκεια μαθητικών κινητοποιήσεων. Εικοσιτρία χρόνια και η παρουσία των νεοναζί της Χρυσής Αυγής στο κοινοβουλιο αλλά και η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά με τη παρουσία των Φαήλων, των Παπαμιμίκων και των Βορίδηδων κρατά ζεστή τη μνήμη του Ν. Τεμπονέρα και του αγώνα για παιδεία και ελευθερία.


Το χρονικό

Το 1990, η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεί νομοσχέδιο για την Παιδεία που προβλέπει μεταξύ άλλων λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, επιβολή χρονικού ορίου για τις σπουδές, περιορισμό του ασύλου, επιβολή συγκεκριμένης ενδυμασίας κ.ά. Πάνω από το 65% των σχολείων βρίσκονται υπό κατάληψη ενώ μεγάλες διαδηλώσεις γίνονται σε όλη την Ελλάδα κατά του νομοσχεδίου. Η κυβέρνηση της Ν.Δ δέχεται πιέσεις από παντού ενώ το εκπαιδευτικό κίνημα συνεχώς μεγαλώνει. Για την κυβέρνηση οι καταλήψεις πρέπει να σταματήσουν.
Στις 7 Γενάρη του 1991 η ΟΛΜΕ κηρύσσει στάση εργασίας και συμπαραστέκεται στον αγώνα των μαθητών. Ομάδες “αγανακτισμένων” γονέων και πολιτών εμφανίζονται στο προσκήνιο με την κινητοποίηση του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας. Αργά το βράδυ της 8ης Γενάρη του 1991 ομάδα μελών της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, της ΟΝΝΕΔ παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και εισβάλει στο 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο της Πάτρας για να σταματήσει την κατάληψη και να επανακαταλάβει το κτίριο. Αρχηγός της ομάδας των τραμπούκων ο τότε γραμματέας της ΟΝΝΕΔ Αχαίας και δημοτικός συμβουλος της Ν.Δ Ιωάννης Καλαμπόκας. Στο σχολείο σπεύδουν καθηγητές και μέλη της τοπικής ΕΛΜΕ για να προστατεύσουν και να βοηθήσουν τους καταληψίες μαθητές, μεταξύ αυτών και ο μαθηματικός Ν. Τεμπονέρας. Στις 23.30 ομάδα καθηγητών προσπαθεί να εισέλθει στο κτίριο και ξυλοκοπείται από τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ με σιδηρολοστούς και τσιμεντόλιθους. Ο 38χρονος καθηγητής μαθηματικών και μέλος του ΕΑΜ, Νίκος Τεμπονέρας, τραυματίζεται και πέφτει δολοφονημένος, με ανοιγμένο το κρανίο από χτύπημα του Ι.Καλαμπόκα. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και το πρωί της 9ης Γενάρη του1991 σταματούν όλες οι ζωτικές λειτουργίες του. Οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Α. Μαραγκό και τον Σ. Σπίνο. Τα γεγονότα προκαλούν έκρηξη των διαδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα. Τις επόμενες μέρες πραγματοποιούνται μεγαλειώδεις οργισμένες διαδηλώσεις με συνθήματα όπως "Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει", "Η αστυνομία καλύπτει τους δολοφόνους" κ.α. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία κρατούν για δύο μέρες, ενω πυρπολούνται γραφεία της Ν.Δ, δημόσια κτίρια, αυτοκίνητα της αστυνομίας και κλούβες των ΜΑΤ μετά τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων από καπνογόνο της αστυνομίας σε ένα κατάστημα στην Αθήνα. Ο τότε υπ. Παιδείας της Ν.Δ Κοντογιαννόπουλος παραιτείται και το νομοσχέδιο αποσύρεται από τον επόμενο υπουργό Γιώργο Σουφλιά. Στηρίζει η ΟΝΝΕΔ τον Πρόεδρο της Από την άλλη πλευρά οργανώσεις της ΟΝΝΕΔ προχωρούν σε ανακοινώσεις και εκδηλώσεις συμπαράστασης στον δολοφόνο πρόεδρο της Ι. Καλαμπόκα. Η κηδεία του Τεμπονέρα είχε 50.000 άτομα ενώ το σχολείο που δολοφονήθηκε πήρε το όνομα του αγωνιστή και δημιουργήθηκε μνημείο στη μνήμη του. Η ΟΛΜΕ σε ένδειξη αναγνώρισης της θυσίας του αγωνιστή καθηγητή, κήρυξε την 9η του Γενάρη "Ημέρα Παιδείας και Αγώνα". Οι δολοφόνοι έπεσαν στα "μαλακά". Ο Καλαμπόκας καταδικάστηκε αρχικά σε ισόβια κάθειρξη χωρίς ελαφρυντικά που μετατράπηκε μετέπειτα σε 17 χρόνια και 8 μήνες ενώ σε επόμενο δικαστήριο έγινε 16 χρόνια και 9 μήνες. Τελικά αποφυλακίστηκε τον Φλεβάρη του 1998 μετα από 7 χρόνια. Σήμερα ζει και εργάζεται ελεύθερος με διαφορετικό όνομα. Ο συγκατηγορούμενος του και μέλος της ΟΝΝΕΔ και της ομάδας των τραμπούκων που εισέβαλλαν στο σχολείο Αλέκος Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα ενώ ο πρόεδρος του σωματείου κατωτέρων αστυνομικών Αχαΐας δήλωσε ότι είναι μέλος της Ασφάλειας. Από τότε μέχρι σήμερα η μνήμη του Ν. Τεμπονέρα παραμένει ζωντανή στους αγώνες ενώ το σύνθημα " Τόσα χρόνια αγώνες της νεολαίας τον δρόμο το δείχνει ο Ν. Τεμπονέρας" αλλά και "Ζει, ζει ο Τεμπονέρας ζει με Πέτρουλα, Λαμπράκη μας οδηγεί" συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν σε πορείες και διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών. Μαζί με την μνήμη του αγωνιστή παραμένουν και οι ομάδες φασιστών και τραμπούκων της Ν.Δ και της ακροδεξιάς που έχουν βεβηλώσει ουκ ολίγες φορές το μνημείο που στήθηκε.






*Σημείωση δική μας (Red Fox) : O δικηγόρος που ανέλαβε την υπεράσπιση του Καλαμπόκα λέγεται Μιχάλης Αρβανίτης και σήμερα είναι βουλευτής με τη Χρυσή Αυγή στον νομό Αχαϊας...


http://info-war.gr/2013/09/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CE%BD%CE%BD%CE%B5%CE%B4-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%87-%CE%B1/





Βασικές πηγές για το κυρίως άρθρο :


http://kkepedia.blogspot.gr/2014/01/blog-post_1210.html

http://e-oikodomos.blogspot.gr/2014/01/blog-post_9747.html

http://www.alterthess.gr/content/san-simera-dolofoneitai-o-nikos-temponeras-apo-stelehi-tis-onned

Η Ματωμένη Κυριακή του 1905








Η Ματωμένη Κυριακή του 1905

Η Κυριακή 9 Γενάρη του 1905 με το παλιό ημερολόγιο, (22 Γενάρη με το νέο) έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν «Ματωμένη Κυριακή», και ο τσάρος σαν «Νικόλαος ο ματοβαμμένος». Πάνω από 140.000 εργάτες της Πετρούπολης πορεύονταν με ειρηνική διαδήλωση προς τα Χειμερινά Ανάκτορα. Αφορμή στάθηκε η απεργία στις 3 Γενάρη στο εργοστάσιο Πουτίλοφ. Το απεργιακό κίνημα είχε ξεσπάσει από το 1904 με οικονομικά κατά κύριο λόγο αιτήματα. Η απεργία απλώθηκε γρήγορα και σε άλλες επιχειρήσεις και στις 8 Γενάρη γενικεύτηκε. Με την επίδραση των μπολσεβίκων, οι εργάτες πρόβαλαν όχι μόνο οικονομικές, αλλά και πολιτικές διεκδικήσεις. Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ένας μυστήριος τύπος. Ο παπά Γκαπόν, με τη βοήθεια των αρχών είχε ιδρύσει την «Οργάνωση των ρώσων εργοστασιακών εργατών της Πετρούπολης». Σκοπός της οργάνωσης ήταν να διακανονίζει ειρηνικά τις διαφορές των εργατών με τους επιχειρηματίες, να ματαιώνει τις επαναστατικές εξεγέρσεις και να στερεώσει στο προλεταριάτο, που μόλις τελευταία είχε φύγει από τα χωριά και ήταν λιγότερο συνειδητό, την απλοϊκή πίστη στον «πατερούλη τσάρο» που προστατεύει το λαό από τους «αφέντες». Αυτό που δεν είχαν πετύχει με τους χωροφύλακες ελπίζανε να το πετύχουν με τον ρασοφόρο. Οι μπολσεβίκοι προσπαθούσαν να αντιπαρατεθούν έντονα ενάντια στη διαλυτική δράση των οργανώσεων του Γκαπόν, αλλά οι δυνάμεις τους στην Πετρούπολη ήταν λίγες, ενώ παράλληλα η δράση των μενσεβίκων στο εσωτερικό των σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων ήταν διασπαστική (Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ: «Παγκόσμια Ιστορία», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος Ζ1, σελ. 449). Στο μεταξύ, οι εξελίξεις οδηγούσαν σε σύγκρουση. Ετσι, όταν ο Γκαπόν είδε πως δεν μπορούσε να σταματήσει το κίνημα οργάνωσε, σε συνεργασία με την αστυνομία, μια πορεία των εργατών προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, για να υποβάλουν ένα υπόμνημα στον τσάρο. Στο υπόμνημα αναφέρονταν: «Μεγαλειότατε, εμείς οι εργάτες και κάτοικοι της Πετρούπολης, ήρθαμε με τις γυναίκες μας, τα παιδιά μας και τους γέροντες γονείς μας, σε σένα, για να βρούμε δικαιοσύνη και προστασία (...) Είσαι η τελευταία ελπίδα της σωτηρίας μας. Μην αρνιέσαι τη βοήθεια στο λαό σου. Βγάλτον απ' την αθλιότητα και την αμάθεια, βοήθησέ τον να καλυτερέψει την τύχη του. Απάλλαξέ τον απ' την καταπίεση των κρατικών οργάνων. Γκρέμισε τον τοίχο που υψώνεται ανάμεσα σε σένα και το λαό σου. Σκοπός σου είναι η ευτυχία του λαού, αλλά την ευτυχία αυτή του την αφαίρεσαν». Οι μπολσεβίκοι άνοιξαν μέτωπο μέσα στα εργοστάσια και εξήγησαν πως η πορεία που ετοίμαζε ο Γκαπόν θα ήταν άκαρπη και επικίνδυνη. Οταν οι διαδηλωτές ξεκίνησαν από τις εργατικές συνοικίες για τα χειμερινά ανάκτορα πολλοί κρατούσαν στα χέρια τους εικόνες, σταυρούς και φωτογραφίες του τσάρου και οι περισσότεροι ήλπιζαν ότι ο Ρώσος μονάρχης θα τους καταλάβαινε. Οι μπολσεβίκοι, που συμμετείχαν ενεργά στη διαδήλωση, αντιτάχθηκαν στον τρόπο που την είχε οργανώσει ο παπά Γκαπόν και στους σκοπούς που αυτός είχε, προειδοποιώντας τους εργάτες της ρωσικής πρωτεύουσας για όσα έμελλε να συμβούν. Εγραφαν στην προκήρυξή τους: «Δεν πρέπει να παρακαλούμε τον τσάρο, δεν πρέπει να ταπεινωνόμαστε μπροστά στον άσπονδο εχθρό μας, αλλά να τον γκρεμίσουμε από το θρόνο. Η απελευθέρωση των εργατών μπορεί να είναι έργο μόνο των ίδιων των εργατών. Μην περιμένετε την ελευθερία ούτε από τους παπάδες, ούτε από τους τσάρους»(«Ιστορία του ΚΚΣΕ», Εκδόσεις ΣΕ σελ. 87) Οι εξελίξεις δικαίωσαν το μπολσεβίκικο κόμμα. Η διαδήλωση αιματοκυλήθηκε από το στρατό και την αστυνομία. Περισσότεροι από χίλιοι διαδηλωτές έπεσαν νεκροί, ενώ χιλιάδες άλλοι τραυματίστηκαν. Η μέρα εκείνη έμεινε στην Ιστορία ως «η ματωμένη Κυριακή» της ρωσικής εργατικής τάξης, αλλά και ως η αρχή της ρωσικής επανάστασης. Το χτύπημα της διαδήλωσης έγινε η αφορμή για να μπουν εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες στον αγώνα, και να αρχίσει η πρώτη λαϊκή επανάσταση στην τσαρική Ρωσία, στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Οι εργάτες άρχισαν να εξοπλίζονται. Στις 10 Γενάρη, στην Πετρούπολη, συνεχίζονται οι ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στους εργάτες και το στρατό. Σε όλη τη Ρωσία, ξεσπούν απεργίες διαμαρτυρίας και πολιτικές διαδηλώσεις. Στη Μόσχα, άρχισε γενική απεργία στις 10 Γενάρη, ενώ στη Ρίγα, στις 13 του ίδιου μήνα, στην απεργία και τη διαδήλωση γίνονται συγκρούσεις με την αστυνομία. Στις 14 Γενάρη, ξέσπασε γενική απεργία στη Βαρσοβία και στις 18 Γενάρη γενική απεργία στην Τιφλίδα, που παίρνει χαρακτήρα πολιτικής απεργίας. Τα επαναστατικά γεγονότα εξελίσσονται ραγδαία, εξαπλώνονται σε ολόκληρη την τσαρική Ρωσία και καθ' όλη τη διάρκεια του 1905 και έτσι εξελίσσεται η πρώτη στην Ιστορία αστικοδημοκρατική επανάσταση, που η εργατική τάξη πρόβαλε σαν ηγεμόνας, σαν αυτοτελής και ηγετική δύναμη, επικεφαλής όλων των καταπιεσμένων μαζών, που αγωνίζονταν για την πολιτική τους απελευθέρωση. Το βασικό σύνθημα ήταν «Κάτω ο τσάρος». Το αναπτυσσόμενο επαναστατικό κίνημα καθοδηγούσε το ΣΔΕΚΡ, οι μπολσεβίκοι, με επικεφαλής τον Λένιν. Η επαναστατική πάλη των εργατών επέδρασε και στις μεγάλες μάζες της φτωχής αγροτιάς, που μπήκαν στο κίνημα, οργώνοντας αυθαίρετα τα χωράφια των τσιφλικάδων και με καταλήψεις στα λιβάδια. Στα χωριά οργάνωναν συγκεντρώσεις και σε πολλά μέρη έγιναν απεργίες εργατών γης. Για πρώτη φορά στην Ιστορία, άρχισε να διαμορφώνεται η συμμαχία της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, χωρίς μάλιστα την ύπαρξη δικού της κόμματος. Δυνάμωσε το επαναστατικό κίνημα στο στρατό και το στόλο, με κορυφαία γεγονότα την εξέγερση στο θωρηκτό «Ποτέμκιν», καθώς επίσης και στη Σεβαστούπολη και ανταρσίες στρατιωτών και ναυτών στην Κροστάνδη. Σε αυτήν την πρώτη επανάσταση, δημιουργήθηκαν τα σοβιέτ, λαογέννητα όργανα, στα οποία ο Λένιν διείδε τα φύτρα της νέας εξουσίας, της δικτατορίας του προλεταριάτου. Για τα γεγονότα στις 9 Γενάρη, ο Λένιν έγραφε: «Η εργατική τάξη πήρε ένα μεγάλο μάθημα εμφυλίου πολέμου. Η επαναστατική διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου προχώρησε μέσα σε μια μέρα τόσο, όσο δε θα μπορούσε να προχωρήσει μέσα σε μήνες και χρόνια μιας άχαρης, συνηθισμένης, κακομοίρικης ζωής. Το σύνθημα του ηρωικού προλεταριάτου της Πετρούπολης "ελευθερία ή θάνατος" αντιλαλεί τώρα σε όλη τη Ρωσία»(Β. Ι. Λένιν: «Η έναρξη της επανάστασης στη Ρωσία», «Απαντα», έκδοση ΣΕ, τόμος 9, σελ. 202 - 203). Τι προηγήθηκε των επαναστατικών γεγονότων; Ο πόλεμος του τσάρου της Ρωσίας ενάντια στην Ιαπωνία, που ξέσπασε το Γενάρη του 1904, όξυνε όλες τις αντιθέσεις της κοινωνικής ζωής στη Ρωσία και επιτάχυνε τα επαναστατικά γεγονότα. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος τα προηγούμενα χρόνια ανάγκασε τον τσαρισμό, προκειμένου να τραβήξει με το μέρος του την αστική τάξη, να παραχωρήσει ορισμένες ελευθερίες. Η κυβέρνηση επέτρεπε στην αστική τάξη να οργανώνει συνέδρια και συμπόσια, να μιλάει για φιλελευθεροποίηση και να συμβιβάζεται με αυτήν την κατάσταση, αφού ήταν κοντά στα όργανα της εξουσίας. Οι μπολσεβίκοι αξιοποιούσαν τη λεγόμενη «φιλελεύθερη άνοιξη», για να οργανώνουν και να πλαταίνουν το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος ήταν ένας από τους πρώτους πολέμους στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Οι μπολσεβίκοι εξηγούσαν τον άδικο χαρακτήρα του πολέμου για τους λαούς και της Ρωσίας και της Ιαπωνίας. Η δράση του κόμματος που καθοδηγούσε ο Λένιν στην εργατική τάξη, στην αγροτιά και τις άλλες καταπιεζόμενες μάζες, το έφεραν επικεφαλής των επαναστατικών γεγονότων. Η ήττα της Ρωσίας στον πόλεμο επιτάχυνε τα γεγονότα. Στη Ρωσία, ωρίμαζε επαναστατική κρίση. Ηδη, ο πόλεμος είχε οδηγήσει τις μάζες σε εξαθλίωση. Ετσι, άνοιξε ο δρόμος για τις διαδηλώσεις στις 9 Γενάρη, που με το χτύπημα του στρατού έγινε η αφορμή για το επαναστατικό ξέσπασμα του ρώσικου προλεταριάτου και των άλλων καταπιεζόμενων μαζών («Ριζοσπάστης» 23/1/1997). Την ίδια περίοδο συντελούνται ιστορικής σημασίας αλλαγές σ' ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο περνάει στο μονοπωλιακό του στάδιο. Αναλυτικότερα, το προτσές μετασχηματισμού του παλιού καπιταλισμού του ελεύθερου ανταγωνισμού σε μονοπωλιακό καπιταλισμό - ιμπεριαλισμό ολοκληρώθηκε προς τα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Ιδιαίτερη ώθηση σ' αυτήν την εξέλιξη έδωσε η ανάπτυξη της τεχνικής και των επιστημών και σε συνδυασμό μ' αυτό η παγκόσμια οικονομική κρίση στα 1900 - 1903, που επιτάχυνε τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, κατέστρεψε μια σειρά καπιταλιστικές επιχειρήσεις ενδυναμώνοντας άλλες, ενίσχυσε το ρόλο των μονοπωλίων, άπλωσε και δυνάμωσε την κυριαρχία τους, με αποτέλεσμα να παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομία μιας σειράς καπιταλιστικών χωρών, αλλά και διεθνώς. Οι εξελίξεις αυτές, όπως ήταν φυσικό, επηρέαζαν και τη Ρωσία, η οποία στροβιλιζόταν στη δίνη μιας βαθιάς και αξεπέραστης αντίφασης: Από το ένα μέρος υπήρχε «η πιο καθυστερημένη γαιοκτησία, το πιο πρωτόγονο χωριό, και από το άλλο μέρος ο πιο προοδευμένος βιομηχανικός και χρηματιστικός καπιταλισμός»(Β. Ι. Λένιν: «Πολιτικές σημειώσεις», «Απαντα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 16, σελ. 439). Η οικονομική κρίση στα 1900 - 1903 τράνταξε ολόκληρο το σύστημα του ρωσικού καπιταλισμού. Η κρίση ξέσπασε στην ελαφριά βιομηχανία, αλλά με μεγαλύτερη δύναμη χτύπησε τους καινούριους κλάδους της βαριάς βιομηχανίας. Οι μισές περίπου υψικάμινοι και το 45% περίπου από όλα τα φρέατα πετρελαίου σταμάτησαν να λειτουργούν. Εκεί όπου η παραγωγή έπεσε πιο πολύ, ήταν οι κλάδοι της βαριάς βιομηχανίας που κατασκεύαζαν σιδηροδρομικές γραμμές, ατμάμαξες και βαγόνια. Με την κρίση, η ανεργία εξαπλώθηκε, οι συνθήκες εργασίας των εργατών χειροτέρευσαν και πολλοί μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες καταστράφηκαν. Ταυτόχρονα, αυξήθηκε η συγκέντρωση της παραγωγής και δυνάμωσαν οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες πλέον αποκτούσαν μονοπωλιακό χαρακτήρα. «Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την ίδρυση μονοπωλιακών συγκροτημάτων, προπάντων με τη μορφή των συνδικάτων. Στις αρχές του 20ού αιώνα τα μονοπώλια ήταν λίγα (τριάντα περίπου). Ωστόσο, αν και όχι αμέσως, τα μονοπώλια αυτά στερεώθηκαν στους κυριότερους κλάδους της βαριάς βιομηχανίας κι έπαιρναν σιγά σιγά στα χέρια τους τις σπουδαιότερες πηγές πρώτων υλών και καυσίμων» (Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ: «Παγκόσμια Ιστορία», εκδόσεις «Μέλισσα», τόμος Ζ1, σελ. 440 - 441). πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ : H τροβαδούρος της επανάστασης.








ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
... ένα γεράκι δύναμη
Πέντε χρόνια απουσίας συμπληρώνονται στις 7 Ιανουαρίου

Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα στην καρδιά μας ως η τροβαδούρος της επανάστασης. Στις 7 Γενάρη συμπληρώνονται 5 χρόνια που αποχαιρετήσαμε την ξεχωριστή ερμηνεύτρια, που η φωνή της ταυτίστηκε με το επαναστατικό τραγούδι. Δεν την ξεχνάμε στις φοβερές εκείνες συναυλίες της 10ετίας του '70 και τις δεκαετίας του '80 στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ. Τα τραγούδια που ερμήνευσε με τον ξεχωριστό δικό της τρόπο εμπνέουν πάντα τους κομμουνιστές και τους συνοδεύουν στις πορείες και τις κινητοποιήσεις. «Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει. Ούτε μία καλημέρα δεν έχω πει σε κάποιον που δε θέλω να του την πω...», είχε εξομολογηθεί η Μαρία Δημητριάδη στο «Ριζοσπάστη» (17/2/2002). Το ήθος, η ποιότητα, η αξιοπρεπής και αγωνιστική στάση της σφράγισαν τη ζωή της ασυμβίβαστης τραγουδίστριας με την υπέροχη φωνή, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή. Από μικρή προς μια μεγάλη πορεία Ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της χρόνια έκανε δίσκο, τα «Κορίτσια στον Ηλιο» του Σταύρου Ξαρχάκου. Μετά ήρθε ο «Ηλιος ο Πρώτος» και το «Χρονικό» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στο ενδιάμεσο είχε γνωρίσει τον Μίκη Θεοδωράκη, που τον είχαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Κάνανε συνέχεια πρόβες... Δισκογραφεί το «Ενα πρωινό η Παναγιά μου» του Ξαρχάκου και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο για δύο χρόνια. Ακολούθησαν δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη έχει γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο, που έπαιζε πιάνο σε μια μπουάτ, τους «Δον Κιχώτες». Μετά από τη μεταπολίτευση (1975) κάνει και τον πρώτο του δίσκο, τα «Πολιτικά Τραγούδια», με τα οποία ξεκίνησε η δημιουργική συνεργασία τους. Ακολούθησαν η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς». Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από την κασετίνα των οκτώ δίσκων με τα πολιτικά τραγούδια του συνθέτη που έβγαλε η «Λύρα», πριν λίγα χρόνια, στους πέντε τραγουδάει μόνο η Μαρία Δημητριάδη. Μετά από κάποια χρόνια, κάνει πάλι συναυλίες με τον Μίκη, τον Μαρκόπουλο. Δισκογραφικά συνέχισε με το «Δελτίο καιρού», με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, τα «Λιανοτράγουδα» του Θεοδωράκη, τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, την «Ελένη» του Χατζιδάκι, το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές, κ.ά. Μετά από το '90-'91 και δύο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη, άρχισε να αποτραβιέται. Ακολούθησαν δύο χρόνια δουλειάς της στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Εκανε συναυλίες κι ένα δίσκο, που με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τα έσοδά του πήγαν για τους πρόσφυγες. Δύο χρόνια πηγαινοερχόταν στη Γιουγκοσλαβία. Τελευταία δισκογραφική της δουλειά ήταν οι «Δον Κιχώτες» των Παρασκευά Καρασούλου (στίχοι) και Θοδωρή Οικονόμου (μουσική). Οπως έλεγε, πολύ σημαντική ήταν η στιγμή της γνωριμίας της με τον Μίκη Θεοδωράκη, που από μικρό παιδάκι και λόγω οικογένειας ήταν το ίνδαλμά της. Επίσης, η συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο και η γνωριμία της με τον Μάνο Χατζιδάκι. Φωνή δυναμική και ταυτόχρονα τρυφερή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, η Μαρία Δημητριάδη υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εκφραστικές Ελληνίδες τραγουδίστριες. Εβαλε το στίγμα της στο πολιτικό τραγούδι, ερμήνευσε μοναδικά στίχους κορυφαίων ποιητών και δημιουργίες μεγάλων Ελλήνων συνθετών, στρατεύτηκε στο κομμάτι εκείνο της τέχνης που αφουγκράζεται, οραματίζεται, αντιστέκεται στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης, γι' αυτό μας λείπει πιο πολύ. Με το κεφάλι πάντα ψηλά Για τη σύνδεσή της με το πολιτικό τραγούδι, όπως είχε πει σε συνέντευξή της στο «Ριζοσπάστη»: «Αυτές είναι ετικέτες που στις βάζει ο κόσμος για πολλούς λόγους. Μπορεί την ίδια ετικέτα να σου τη βάλει και για καλό και για κακό. Εμένα μου έβαλαν την ετικέτα πολιτική τραγουδίστρια για κακό, τις εποχές που το πολιτικό τραγούδι ήταν υπό διωγμόν. Τη δεκαετία '70-'80 μέχρι αυγά στο κεφάλι έφαγα από διάφορους αντιδραστικούς. Στο Κιλκίς μας πετούσαν πέτρες... Κάναμε πολιτική δουλειά, καθώς οι συναυλίες μας δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Το "πολιτική τραγουδίστρια" σήμαινε λοιπόν μέσα στα γεγονότα... Ομως, μετά από το '80 έγινε βρισιά. Δηλαδή, εσύ είσαι πολιτική τραγουδίστρια, έξω από εδώ. Δε θα τραγουδήσεις άλλο, τελείωσες. Κι έχανα το τρένο της ευκολίας, του να ελίσσεσαι... Δεν υπάρχουν, λοιπόν, ετικέτες. Υπάρχουν ερμηνευτές. Μόνο έτσι μπορείς ν' αφήσεις στίγμα. Και βέβαια πρέπει να έχεις και πολύ καλή φωνή...» Ερμήνευσε δραματικά, υπέροχα, μοναδικά, την ποίηση των Ναζίμ Χικμέτ και Βολφ Μπίρμαν, που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος στα «Πολιτικά Τραγούδια» (1975). Το ίδιο μοναδικές και οι επόμενες συνεργασίες της με το συνθέτη, στους αξεπέραστους δίσκους «Καντάτα για τη Μακρόνησο» (βασισμένη στον «Πέτρινο Χρόνο» του Ρίτσου), «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι», στην εξεγερμένη «Φουέντε Οβεχούνα», στα «Τροπάρια για Φονιάδες», όπου ζωντανεύουν οι μορφές των Τσε Γκεβάρα, Ρόζας Λούξεμπουργκ, Καρυωτάκη, Πλουμπίδη, στα «Τραγούδια της Λευτεριάς» σε στίχους Μπρεχτ, Αναγνωστάκη, Ρίτσου, Φώντα Λάδη, Αλκη Αλκαίου. Ερμηνείες αξεπέραστες, πότε λυρικές, τρυφερές, ψιθυριστές και πότε δυναμικές και αγέρωχες. Είτε τραγουδώντας για τους γερόντους της Μακρονήσου που «...δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη/ ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη/ κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους/ που δε σηκώνει τ' άδικο...», είτε πως «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είν' ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει», είτε πως «έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη...». Η Μαρία Δημητριάδη αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του. Δε λύγισε... Πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, συνόδευσε με τα τραγούδια της τους εργατικούς - αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών '70 - '80 αλλά και αργότερα, μέχρι τέλους, ανταποκρινόμενη στα αγωνιστικά καλέσματα. Τραγουδώντας στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, στους απεργιακούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Με πίστη στο όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του. Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα μαζί μας. Η φωνή της θα μας ταξιδεύει πάντα στις πιο όμορφες θάλασσες. Τις θάλασσες του αγώνα και της αισιοδοξίας: «Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών/ είμαστε μες στο δικό μας κόσμο/ Η πιο όμορφη θάλασσα/ είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει/ Τα πιο όμορφα παιδιά/ δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα/ Τις πιο όμορφες μέρες μας/ δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα/ Κι αυτό που θέλω να σου πω/ το πιο όμορφο απ' όλα/ δε στο 'χω πει ακόμα...»


rizospastis.gr

Διαβάστε σήμερα στον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»









Διαβάστε στον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 4 Γενάρη 2014:

«Μνημόνια διαρκείας» για όλους τους λαούς της ΕΕ - Η Ελλάδα αναλαμβάνει την Προεδρία της ΕΕ για το πρώτο εξάμηνο του 2014, προωθώντας τους αντιλαϊκούς στόχους των μονοπωλίων - Πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα για το 2014 θα βρεθούν στο επίκεντρο των νέων συζητήσεων κυβέρνησης - τρόικας. Φόροι πετρελαίου θέρμανσης - Τιμολόγια ΔΕΗ: Παγώνουν τα λαϊκά σπίτια Λίβανος - Σαουδική Αραβία: Επικίνδυνες εξελίξεις εν μέσω ανταγωνισμών στην περιοχή Οι αλλαγές στον ΕΟΠΥΥ δεν υπηρετούν το λαϊκό συμφέρον Ορισμένες πλευρές για την Υγιεινή και Ασφάλεια στην εργασία Άτομα με αναπηρία - χρονίως πάσχοντες: Κόβονται επιδόματα και αναπηρικές συντάξεις Για την κατάσταση στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά Η Λετονία στη ζώνη του ευρώ: Εντείνεται η βαρβαρότητα για τον λαό Για τη διαπαιδαγώγηση στην οικογένεια και τα παιδικά παιχνίδια Δημοτική αρχή Αθήνας: Πρωταγωνιστεί στην αντιλαϊκή πολιτική Η ΕΕ για το ζήτημα των αμβλώσεων: Αντιδραστικές πολιτικές αποφάσεις και αναχρονιστικές απόψεις
Διαβάστε επίσης:

Ιστορία: Η Ρωσική Επανάσταση του 1905
Για το βιβλίο του Σολομών Τσερνομπόρντιγκ «Οι δίκες των μπολσεβίκων» Φως υπάρχει! Στο δρόμο της αντιλαϊκής αντεπίθεσης ΣΥΡΙΖΑ: Διγλωσσία και συμβιβασμός με το αντιλαϊκό πλαίσιο - ορισμένα παραδείγματα από την κοινοβουλευτική του δράση το προηγούμενο διάστημα Άρθρο: Η συμβολή των εδαφικών ΚΟΒ στους χώρους δουλειάς και στους εργάτες που μένουν στις λαϊκές γειτονιές Τι δείχνει η κλαδική σύμβαση στα ξενοδοχεία Συνέντευξη: Δεν έπεσε από τον ουρανό η σημερινή κατάσταση στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά Μαρία Δημητριάδη: ...ένα γεράκι δύναμη - πέντε χρόνια απουσίας συμπληρώνονται στις 7 Γενάρη Στη στήλη «Επιστήμη»: Πρόγονοι του ανθρώπου: παράγοντες μείωσης της βιοποικιλότητας των σαρκοφάγων; Διεθνής οικονομία: Προβληματισμοί για τις «αναδυόμενες» οικονομίες


902

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

«Το 2014 να γίνει χρονιά λαϊκής αγωνιστικής ανάτασης!»








«Το 2014 να γίνει χρονιά λαϊκής αγωνιστικής ανάτασης!»

Άρθρο του Δημήτρη Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Τα Νέα»


Το 2014 να γίνει χρονιά λαϊκής αγωνιστικής ανάτασης!

Δεν είναι μόνο ευχή, αλλά και κάλεσμα του ΚΚΕ προς το λαό της πατρίδας μας για να γίνει ο ίδιος πραγματικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, στην οργάνωση της αντίστασης παντού, στην ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας της εργατικής τάξης με τους αγρότες και επαγγελματίες, τη νεολαία και τις γυναίκες. Το 2014 να γίνει χρονιά παραπέρα ισχυροποίησης του ΚΚΕ. Όλα αυτά αποτελούν ταυτόχρονα στόχο και στοίχημα για όλα τα μέλη και στελέχη του Κόμματος και της ΚΝΕ. Σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια βλέπουμε τις προσωπικές μας προσδοκίες, την ατομική μας συμβολή για να ανταποκριθούμε με επιτυχία στις ανάγκες και τα καθήκοντα της εποχής στον 21ο αιώνα για την υπόθεση του σοσιαλισμού, που είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίος και επίκαιρος. Η πρόταση του ΚΚΕ για την ώριμη ανάγκη αποδέσμευσης από την ΕΕ, για μονομερή διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, κεντρικό πανεθνικό επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας με εργατική - λαϊκή εξουσία, είναι η μόνη ρεαλιστική και αναγκαία προς όφελος του λαού. Στην κατεύθυνση αυτή, ο λαός μας μπορεί να αποκτά αντοχή και δύναμη. Να προσπερνά τις παγίδες των υποσχέσεων της κυβέρνησης ότι το 2014 θα είναι έτος «ανάκαμψης» και για τα λαϊκά στρώματα και για το μεγάλο κεφάλαιο -αποδεικνύοντας έτσι για άλλη μια φορά ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ως κόμματα της πλουτοκρατίας δεν μπορούν να οδηγήσουν το λαό στην ευημερία. Να μην πέφτει επίσης στην παγίδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, με τα συνθήματα περί «ανατροπής», που σύντομα θα αποδειχτούν εξίσου κάλπικα και ανεδαφικά. Να μπορεί να ξεχωρίζει «πίσω από τις λέξεις», που αναμασά ο οποιοσδήποτε Αλέξης, ότι οι όποιες διαφορές στα πλαίσια του διπολισμού και του ευρωμονόδρομου θα μας οδηγήσουν σε νέες χαμένες τετραετίες, σε νέο φαύλο κύκλο κρίσης. Το 2014 μπορεί να γίνει ένα βήμα μπροστά. Να γιγαντωθεί μια δυναμική -πραγματική, όχι στα λόγια- εργατική λαϊκή αντιπολίτευση, τέτοια που έχει ανάγκη σήμερα ο λαός και ο τόπος, έμπειρη, δημιουργική, εγγύηση ανατρεπτική με ισχυρό το ΚΚΕ παντού, στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, στην Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση, στο κίνημα, στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές και την ύπαιθρο. Για να ενισχυθεί η αντίσταση, να δυναμώσει η αλληλεγγύη, η διεκδίκηση μέτρων προστασίας και ανακούφισης των λαϊκών οικογενειών, των ανέργων, όλων όσοι υποφέρουν. Να αντιμετωπιστεί η φασιστική δημαγωγία και εγκληματική δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Για να ανοίξει ο δρόμος της ελπίδας και της προοπτικής, με το λαό στην εξουσία, προκειμένου να μπει οριστικό τέλος στα βάσανα που συσσωρεύουν στο λαό το καπιταλιστικό σύστημα, οι κρίσεις του, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις που διαχειρίζονται αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο.


Δημήτρης Κουτσούμπας
ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Από το 902.gr