Δίστομο, η μέρα που σταμάτησε ο χρόνος

 

«Η Μαρία Παντίσκα κλαίει με λυγμούς, 

τέσσερις μήνες αφότου 

οι Γερμανοί σκότωσαν τη μητέρα της 

στη σφαγή του Διστόμου».

 Φωτογραφία: Dmitri Kessel για το περιοδικό LIFE, 

Νοέμβριος 1944. [1]

Γράφει ο Δημήτριος Σ. Κορωνάκης*

10 Ιουνίου 1944: Δίστομο, η μέρα που σταμάτησε ο χρόνος

Η 10η Ιουνίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. 

Είναι μια ανοιχτή πληγή στην ιστορική μνήμη της πατρίδας μας.

Συμπληρώνονται σήμερα 82 χρόνια 

από τη μέρα που το ρολόι στο Δίστομο Βοιωτίας 

σταμάτησε να μετρά ώρες ειρηνικής ζωής

 και άρχισε να μετρά το μέγεθος μιας ανείπωτης θηριωδίας. 

Η Σφαγή του Διστόμου παραμένει ένα από τα πιο αποτρόπαια, 

τυφλά εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Το χρονικό του απόλυτου κακού

Το πρωινό της 10ης Ιουνίου 1944, τίποτα δεν προμήνυε την καταστροφή. 

Μια φάλαγγα των Ες-Ες (SS) ξεκινά από τη Λιβαδειά για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. 

Μετά από μια ένοπλη σύγκρουση με αντάρτες του ΕΛΑΣ στην περιοχή, 

οι κατοχικές δυνάμεις αποφασίζουν να εφαρμόσουν το δόγμα των «συλλογικών αντιποίνων».

Μόνο που δεν επρόκειτο για αντίποινα. Ήταν μια προμελετημένη σφαγή αμάχων.

Οι στρατιώτες του 2ου λόχου του 8ου Συντάγματος των Ες-Ες, υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Χανς Ζάμπελ, μπαίνουν στο χωριό με προτεταμένα τα όπλα και τα ξίφη. 

Αυτό που ακολούθησε δεν το χωράει ανθρώπινος νους:

• 218-229 νεκροί μέσα σε λίγες ώρες, χωρίς καμία διάκριση.
• 117 γυναίκες, 111 άνδρες και 53 παιδιά κάτω των 16 ετών έπεσαν νεκροί.
• Βρέφη λίγων μηνών ξεκοιλιάστηκαν, έγκυες γυναίκες λογχίστηκαν, ο ιερέας του χωριού αποκεφαλίστηκε.
• Το χωριό παραδόθηκε στις φλόγες, αφήνοντας πίσω του στάχτη, ερείπια και μια διάχυτη μυρωδιά θανάτου.

Η φωτογραφία-σύμβολο που συγκλόνισε τον κόσμο

Λίγους μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 1944, 

ο διεθνής φωτογράφος του περιοδικού LIFE, Dmitri Kessel, φτάνει στο Δίστομο. 

Εκεί, αιχμαλωτίζει με τον φακό του το πρόσωπο της Μαρίας Παντίσκα. 

Μια νεαρή γυναίκα με μαύρα ρούχα, με το βλέμμα της χαραγμένο από τον απόλυτο θρήνο 

και την απόγνωση.

Αυτή η φωτογραφία έγινε το παγκόσμιο σύμβολο της ναζιστικής βαρβαρότητας στην Ελλάδα. Ένα βλέμμα που μέχρι σήμερα μας κοιτάζει κατάματα και μας ζητά να μην ξεχάσουμε.

Μνήμη σημαίνει Δικαιοσύνη

Ογδόντα δύο χρόνια μετά, το Δίστομο δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά Δικαιοσύνη. 

Κανένας από τους πρωταίτιους της σφαγής δεν τιμωρήθηκε ποτέ

 από τα γερμανικά δικαστήρια, 

ενώ ο νομικός και ηθικός αγώνας για τις γερμανικές αποζημιώσεις 

παραμένει ζωντανός και επίκαιρος.

Το Δίστομο είναι μια Μαρτυρική Πόλη, αλλά κυρίως είναι ένας φάρος μνήμης. 

Μας υπενθυμίζει πού μπορεί να οδηγήσει ο φασισμός, ο ρατσισμός και η απανθρωπιά.

Ποτέ ξανά φασισμός. Ποτέ ξανά Δίστομο.

---

Πηγές & Επιπλέον Υλικό

• Για την κεντρική φωτογραφία: Dmitri Kessel, 1η Νοεμβρίου 1944, «Η γυναίκα του Διστόμου (Μαρία Παντίσκα)». Δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό LIFE (τεύχος 27ης Νοεμβρίου 1944) στο αφιέρωμα «What the Germans did to Greece».
• Επίσημη Ιστορική Καταγραφή: Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου (Στεγάζεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο της μαρτυρικής κωμόπολης).
• Ιστορικό Χρονικό: Αναλυτική αναδρομή στα γεγονότα και τα ονόματα των θυμάτων μέσω της Βικιπαίδειας / Σφαγή του Διστόμου.
• Οπτικοακουστικό Υλικό: Ψηφιοποιημένα ντοκιμαντέρ και μαρτυρίες επιζώντων στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ. [1, 2, 3]

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*O Δημήτριος Σ. Κορωνάκης είναι Δημοσιογράφος, απόφοιτος του τμήματος Δημοσιογραφίας 
(Συνάκτες και Ρεπόρτερς) του ΙΙΕΚ ΑΚΜΗ (1994-1996), εργάστηκε ως δημοσιογράφος από το 1992 
ως το 2011 κυρίως στο αθλητικό ρεπορτάζ,πέρασε μεταξύ άλλων από τους τηλεοπτικούς σταθμούς 
ΕΡΤ, ΑΝΤΕΝΝΑ, ΤΕΜΠΟ, ΠΟΛΙΣ, από τον ραδιοφωνικό σταθμό 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM, 
από τις εφημερίδες ΕΠΙΧΕΙΡΩ, FORZA, ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ, ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΕΚ 
και από τα περιοδικά των εκδόσεων Γ.Χ. Αλεξανδρής, ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ, ΤΖΑΜΠΟΛ, 
ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΟΥΤΜΠΟΛ κ.α.  

https://aekpadou.blogspot.com/2026/06/blog-post_10.html

---

"Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ" του Edward Albee

 

Το "Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ" του Edward Albee είναι ένα κλασικό θεατρικό έργο που εξερευνά τις βαθύτερες ανθρώπινες σχέσεις και την αναζήτηση της αλήθειας. Τοποθετημένο σε ένα μικρό πανεπιστημιακό συγκρότημα στην Αμερική, οι χαρακτήρες του έργου επιδίδονται σε μια σφοδρή αναμέτρηση με τις ψυχές τους και τις κρυμμένες αλήθειες τους, παρουσιάζοντας μια κοινωνική κριτική για την αμερικανική ζωή και τις σχέσεις.

Η πλοκή επικεντρώνεται σε τέσσερις χαρακτήρες που, μέσα σε τέσσερις ώρες, αποκαλύπτουν τις εσωτερικές τους συγκρούσεις και τις προδοσίες. Το καθιστικό τους μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, όπου οι προσωπικές τους μύθοι καταρρέουν, προκαλώντας έντονα συναισθήματα και αναστάτωση. Ο Albee δημιουργεί μια ατμόσφαιρα έντασης και δραματικής ανατροπής, καταγράφοντας την αγωνία και την απελπισία των ηρώων του.

Η γραφή του Albee είναι γεμάτη από κοφτερούς διαλόγους και λυρικές αναφορές, που αποτυπώνουν την ψυχολογία των χαρακτήρων με ακρίβεια και βάθος. Οι λέξεις του αποκαλύπτουν τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης και κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση, καθώς η αλήθεια αναδύεται μέσα από το παιχνίδι των αποκαλύψεων.

Αν ενδιαφέρεσαι για τις ανθρώπινες σχέσεις και την ψυχολογική αναζήτηση, αυτό το έργο είναι απαραίτητο. Με την ανατρεπτική του πλοκή και τους δυναμικούς χαρακτήρες, το "Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ" θα σου προσφέρει μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία που θα σε κρατήσει σε αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα.

Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ - Edward Albee | Public βιβλία

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

 

5 Μάρτη 1953... 

Πεθαίνει ο Ιωσήφ Στάλιν (1878 - 1953), 

ΓΓ της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) 

και ηγέτης της ΕΣΣΔ... 

Ο κομμουνιστής που λοιδορήθηκε

 και συκοφαντήθηκε όσο κανείς άλλος, 

τόσο από τον ταξικό αντίπαλο, 

όσο και από τις δυνάμεις του οπορτουνισμού...

Μαρξισμός - Λενινισμός... Πάντα επίκαιρος...: 5 Μάρτη 1953... Πεθαίνει ο Ιωσήφ Στάλιν (1878 - 1953), ΓΓ της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) και ηγέτης της ΕΣΣΔ... Ο κομμουνιστής που λοιδορήθηκε και συκοφαντήθηκε όσο κανείς άλλος, τόσο από τον ταξικό αντίπαλο, όσο και από τις δυνάμεις του οπορτουνισμού...

ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΕΚΕΙ:

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ... | 902.gr 

«Έφυγε» ο σπουδαίος παλαίμαχος τερματοφύλακας Τάκης Οικονομόπουλος

 Άλλος ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής που συνέδεσε το όνομά του με τον Παναθηναϊκό, 

ο Τάκης Οικονομόπουλος, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών. 

Υπενθυμίζεται πως πριν από περίπου 10 ημέρες υπέστη βαρύ εγκεφαλικό

 και νοσηλευόταν διασωληνωμένος στη ΜΕΘ του «Ερυθρού Σταυρού».

Ο πρώην διεθνής τερματοφύλακας με το παρατσούκλι «πουλί» είχε επιλεγεί το 2021

 από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) 

στην καλύτερη 11άδα όλων των εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Γεννήθηκε στις 19 Οκτώβρη του 1943 και άρχισε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο στις αλάνες της Καλλιθέας. Το ταλέντο του «εντοπίστηκε» το 1959 όταν και έκανε το πρώτο του δελτίο στην Αθλητική Ένωση Καλλιθέας. Ωστόσο μετά από κάποιους μήνες, ο Αριστείδης Καμάρας τον πρότεινε στον Απόλλων Αθηνών όπου και πήρε μεταγγραφή για το ποσό των ...  5.000 δραχμών. Τρία χρόνια αργότερα αποτέλεσε έμψυχο αντάλλαγμα για τη μετακίνηση του Γιάννη Βαραμέντη και βρέθηκε στην Προοδευτική ενώ το 1963 πήγε στον Παναθηναϊκό όπου και παρέμεινε για 13 έτη ως ο βασικός τερματοφύλακας καταγράφοντας 178 συμμετοχές. Ήταν στη βασική ενδεκάδα του συλλόγου όταν αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ το 1971 απέναντι στον Άγιαξ, μαζί με τον Μίμη Δομάζο, που «έφυγε» και αυτός πριν από λίγες μέρες, ενώ έκανε ένα σπουδαίο ρεκόρ το 1965 καθώς δε δέχθηκε τέρμα για 1.088 αγωνιστικά λεπτά, από τις 17 Γενάρη μέχρι και τις 27 Μάη. Παράλληλα με τα «πράσινα» κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα (1964, 1965, 1969, 1970, 1972) και δύο Κύπελλα Ελλάδας (1967, 1969). 

Μετά τον Παναθηναϊκό, το 1976, βρέθηκε στην Πάτρα αγωνιζόμενος για ένα χρόνο με την Παναχαϊκή ενώ το 1977 επέστρεψε στον Απόλλωνα Αθηνών όπου και ολοκλήρωσε τη μεγάλη καριέρα του το 1979.

Με την Εθνική ομάδα αγωνίστηκε 25 φορές κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1966 όπου και το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αγωνίστηκε «κόντρα» στη Σοβιετική Ένωση. 

Ως παλαίμαχος ποδοσφαιριστής προσελήφθη 

ως προπονητής τερματοφυλάκων στον Παναθηναϊκό μέχρι το 2006 ενώ το 2002 

ανέλαβε προσωρινός προπονητής του «τριφυλλιού». 

«Έφυγε» ο σπουδαίος παλαίμαχος τερματοφύλακας Τάκης Οικονομόπουλος | 902.gr

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ Ανακοίνωση για την εκεχειρία στη Γάζα

 Πηγή: Associated Press

Σε ανακοίνωση του για την εκεχειρία στη Γάζα, 

το Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει τα εξής:

«Η συμφωνία εκεχειρίας Ισραήλ και Χαμάς είναι εκ των πραγμάτων μια εύθραυστη συμφωνία καθώς δεν έχει εκλείψει κανένας από τους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτή τη σύγκρουση, από τη μια μεριά η επιθετικότητα του κράτους - τρομοκράτη του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού και από την άλλη οι ανταγωνισμοί, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, που βρίσκονται σε πορεία κλιμάκωσης. Επιπλέον η συμφωνία εκεχειρίας δεν διαγραφεί κανένα από τα εγκλήματα του Ισραήλ που διεξάγονται στο πλαίσιο μιας πραγματικής εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού.

Όσοι σπεύδουν να συνδέσουν την εκεχειρία με την αλλαγή στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, δημιουργώντας προσδοκίες για θετικές εξελίξεις υπέρ των λαών με ένα "ειρηνικό" ξαναμοίρασμα του κόσμου, σύντομα θα διαψευστούν.

Παρά τις όποιες σκοπιμότητες για την επιβολή μιας ψευδεπίγραφης ειρήνης "με το πιστόλι στον κρόταφο των Παλαιστινίων", στη συμφωνία εκεχειρίας επέδρασε και η ηρωική αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο μέσα στο ίδιο το Ισραήλ, αλλά και η διεθνιστική αλληλεγγύη από τους λαούς όλου του κόσμου. Αυτή η αλληλεγγύη πρέπει να δυναμώσει τώρα ακόμη περισσότερο, για να μπει ένα τέρμα στην ισραηλινή κατοχή και να αναγνωριστεί το δίκιο του λαού της Παλαιστίνης να έχει τη δική του πατρίδα.

Το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό να δυναμώσει ακόμη περισσότερο αυτόν τον αγώνα, απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ που, μαζί με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις του ευρωατλαντισμού, υιοθετεί τα προσχήματα περί «αυτοάμυνας» του Ισραήλ και προωθεί την αναβάθμιση των οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών σχέσεων της χώρας με ένα κράτος - τρομοκράτη. Να εφαρμοστεί άμεσα η απόφαση της ελληνικής βουλής για αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ».

Ανακοίνωση για την εκεχειρία στη Γάζα | 902.gr

Τζόαν Μπαέζ

 

Η Τζόαν Μπαέζ (Αγγλικά: Joan Chandos Báez, 9 Ιανουαρίου 1941 - ...) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της φολκ, κυρίως, μουσικής και στιχουργός. Από το 1959 που ξεκίνησε την καριέρα της μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει περισσότερα από τριάντα άλμπουμ, στα οποία ερμήνευσε τόσο δικά της τραγούδια όσο και τραγούδια άλλων δημιουργών. Οι στίχοι των τραγουδιών της είναι κυρίως στα Αγγλικά και στα Ισπανικά, αλλά έχει ερμηνεύσει τραγούδια και σε άλλες γλώσσες.

Επιπλέον είναι ιδιαίτερα γνωστή για την ενεργό συμμετοχή της στο αντιπολεμικό κίνημα (κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ συνελήφθη και φυλακίστηκε για τη συμμετοχή της στη διαμαρτυρία στο Armed Forces Induction Center) και την υποστήριξη του κινήματος κατά των φυλετικών διακρίσεων. Πολλά από τα τραγούδια της μιλούν για τον πόλεμο και για μια σειρά από κοινωνικά προβλήματα.

Βιογραφικό

Η Τζόαν Μπαέζ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1941 στο Στέιτεν Άιλαντ, στη Νέα Υόρκη. Η ενασχόληση της με την μουσική άρχισε από μικρή ηλικία κυρίως αφού ένας φίλος του πατέρα της τής χάρισε ένα γιουκαλίλι. Πάντως οι γονείς της αντιδρούσαν στην ιδέα να ασχοληθεί η κόρη τους με την μουσική επειδή φοβόταν μήπως έτσι οδηγηθεί στα ναρκωτικά. Το 1957 αγόρασε την πρώτη ακουστική κιθάρα της.

Την επόμενη χρονιά μετακόμισε με την οικογένεια της σε ένα προάστιο της Βοστόνης, το Μπέλμοντ, καθώς ο πατέρας της έλαβε μια θέση στο ΜΙΤ. Άρχισε να τραγουδά σε διάφορα καφέ της περιοχής και αργότερα γνωρίστηκε με τον Μπομπ Γκίμπσον (Bob Gibson), που το 1959 την προσκάλεσε να τραγουδήσει μαζί του στο Newport Folk Festival. Εκεί οι δύο τους τραγούδησαν σε ντουέτο το Virgin Mary Had One Son και το We Are Crossing Jordan River. Μετά την εμφάνιση της στο Newport Folk Festival, που αποτέλεσε την έναρξη ουσιαστικά της καριέρας της, η Μπαέζ υπέγραψε συμβόλαιο με την Vanguard Records.

To 1960 ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ (Joan Baez), μια συλλογή από παραδοσιακές μπαλάντες και μπλουζ. Μεταξύ των τραγουδιών αυτού του άλμπουμ είναι η μπαλάντα Mary Hamilton και το El Preso Numero Nueve, που ήταν στα Ισπανικά. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το άλμπουμ Joan Baez, Vol.2, το 1962 το Joan Baez in concert, Part 1 και το 1963 το Joan Baez in concert, Part 2. Και αυτοί οι δίσκοι είχαν κυρίως παραδοσιακά τραγούδια.

Στις 28 Αυγούστου του 1963 η Μπαέζ συμμετείχε, μαζί και με άλλους καλλιτέχνες, στην Πορεία στην Ουάσινγκτον (ή Πορεία στην Ουάσινγκτον για δουλειά και Ελευθερία) (The Great March on Washington ή March on Washington for Jobs and Freedom) στην οποία ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ άρχισε την ομιλία του με την φράση που έμεινε στην ιστορία Έχω ένα όνειρο (I have a dream). Εκεί η Μπαέζ τραγούδησε τα τραγούδια Oh Freedom και We shall overcome (το οποίο το ξανατραγουδήσε στη διάρκεια των διαδηλώσεων του Κινήματος ελευθερίας του λόγου- Free Speech Movement (1964–1965) στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ στην Καλιφόρνια) και μαζί με τον Μπομπ Ντίλαν, με τον οποίο είχε συναντηθεί για πρώτη φορά στον συναυλιακό χώρο Gerde's Folk City στην Νέα Υόρκη το 1961, το When the Ship Comes In.

Την ίδια χρονιά η Μπαέζ προσκάλεσε τον Μπομπ Ντίλαν να εμφανιστεί μαζί της στη σκηνή στο Newport Folk Festival, όπου ερμήνευσαν μαζί το τραγούδι του Ντίλαν With God on Our Side. Τα επόμενα χρόνια η Μπαέζ, είτε μόνη είτε ντουέτο με τον Ντίλαν, τραγούδησε πολλές δημιουργίες του τελευταίου. Η Τζόαν Μπαέζ και ο Μπομπ Ντίλαν ήταν ζευγάρι μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του εξήντα. Μετά το χωρισμό τους συνεργάστηκαν ξανά στο Rolling Thunder Revue που διοργάνωσε ο Ντίλαν στα τέλη του 1975-αρχές του 1976 καθώς και αργότερα, το 1984.

Το βράδυ της 24ης Μαρτίου του 1965 η Μπαέζ τραγούδησε στο St. Jude στα προάστια του Μοντγκόμερι, για τους διαδηλωτές που συμμετείχαν στην τρίτη πορεία από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερi της Αλαμπάμα. Οι τρεις αυτές πορείες είχαν οργανωθεί από την Southern Christian Leadership Conference και τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και την Student Nonviolent Coordinating Committee, ύστερα από τη δολοφονία το Φεβρουάριο του 1965 του Τζίμι Λι Τζάκσον (Jimmie Lee Jackson), στη διάρκεια μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας στην πόλη Μάριον (Marion) της Αλαμπάμα, ενάντια στα διάφορα εμπόδια που έβαζαν οι αρχές της περιοχής στους Μαύρους Αμερικανούς που ήθελαν να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους.

Το 1966 η Μπαέζ στάθηκε στο πλευρό του ιδρυτή της National Farm Workers Association Τσέζαρ Τσάβεζ (Cesar Chavez) και τους μετανάστες που εργαζόταν σε αγροτικές εργασίες στην Καλιφόρνια και που αγωνίζονταν για καλύτερους μισθούς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας.

Τη χρονιά αυτή ξεκίνησε η συνεργασία της με τον συνθέτη Peter Schickele με το άλμπουμ Noel η οποία συνεχίστηκε τα επόμενα δύο χρόνια με τα άλμπουμ Joan (1967) και Baptism: A Journey Through Our Time (1968).

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CF%8C%CE%B1%CE%BD_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CE%AD%CE%B6